بخش ششم – جمله 169

«لاَنَّ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ قَدْ جَعَلَنا حُجَّةً عَلَی الْمُقَصِّرینَ وَالْمعُانِدینَ وَالْمُخالِفینَ وَالْخائِنینَ وَالْآثِمینَ وَالّظَالِمینَ وَالْغاصِبینَ مِنْ جَمیعِ الْعالَمینَ»

«چراکه خداوند عزّوجل ما را بر کوتاهی کنندگان، ستیزه گران، ناسازگاران، خائنان و گنه‌کاران و ستمکاران و غاصبان از تمامی جهانیان دلیل و راهنما و حجّت آورده است.»
وقتی کسی وجودش نور باشد، باعث روشنی دیگران می‌شود. چنین کسی شاهد، حجّت، برهان و دلیل می‌شود. خداوند پیامبر اکرم صلی‌الله علیه و آله و ائمّه علیهم السّلام را بر مقصّرین حجّت قرار داده است. مقصّرین کسانی که در کارشان کاستی دارند. افرادی که کاستی دارند، برخی بی نورند و برخی کم‌نورند.
تنها راه علاج این‌گونه افراد این است که به این انوار مقدّس توجّه کنند و نگاهشان به نور باشد. تمام معاندین، مخالفین، خیانت کنندگان، گناهکاران، ستمگران و غصب کنندگان در همه‌ی جهان و در همه‌ی اجتماعات، باید از معصومین علیهم السلام نور اقتباس کنند و نور ایشان برای آن‌ها حجّت و دلیل است.
خداوند در قرآن کریم می‌فرماید: ﴿ وَ کذلِکَ جَعَلْناکُمْ أُمَّةً وَسَطاً لِتَکُونُوا شُهَداءَ عَلَی النَّاسِ ﴾(1) : ﴿ شما امّت وسط هستید؛ برای این‌که بر مردم شاهد باشید. ﴾
شاهد یعنی حجّت؛ چون حجّت آن چیزی است که به آن استدلال و استشهاد می‌شود.

والسّلام عليكم و رحمة الله و بركاتُه


منابع:

1) البقرة (2): 143.

این مقاله برای شما مفید بود؟

مقالات مرتبط

نظر بگذارید ؟

پنج × دو =